Przejdź do treści

Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Mrągowie

Julian Filipowicz

poniedziałek,

Julian Filipowicz

Julian Filipowicz urodził się 13 września 1895 roku we Lwowie. Jego dwaj bracia Tadeusz oraz Paweł Piotr byli oficerami artylerii, obaj zostali zamordowani przez NKWD w 1940 roku, w Charkowie. Podczas pierwszej wojny światowej służył w 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich. Po odmowie złożenia przysięgi na wierność cesarzowi Niemiec w 1917 roku trafił do 8 pułku ułanów armii austriackiej. W czerwcu 1918 roku zdezerterował i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Gdy w listopadzie wybuchły walki polsko-ukraińskie wstąpił do oddziału kapitana Mieczysława Boruty–Spiechowicza. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Działania wojenne zakończył w stopniu rotmistrza na stanowisku dowódcy szwadronu w 11 Pułku Ułanów Legionowych.

W latach międzywojennych służył jako zawodowy żołnierz. Był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Uzyskiwał kolejne awanse, w styczniu 1933 roku otrzymał stopień pułkownika dyplomowanego. W czerwcu 1939 roku został dowódcą Wołyńskiej Brygady Kawalerii.

W kampanii wrześniowej Wołyńska Brygada Kawalerii pod dowództwem pułkownika Juliana Filipowicza brała udział w wielu ciężkich walkach. Najbardziej znana z nich to bitwa pod Mokrą – pierwszego dnia wojny, około 20 kilometrów od Częstochowy, polscy kawalerzyści i pociąg pancerny „Śmiały” zatrzymali przez cały dzień wspieraną przez lotnictwo niemiecką 4 Dywizję Pancerną generała Reinhardta. Walka rozpoczęła się o świcie i była jednym z pierwszych starć Wojska Polskiego podczas drugiej wojny światowej. W godzinach popołudniowych oddziały Filipowicza broniły się już resztkami sił, jednak dowódca zarządził śmiały kontratak i Brygada wygrała bitwę. Niemcy stracili ponad 100 czołgów i innych pojazdów opancerzonych.

23 września 1939 roku Filipowicz rozwiązał resztki swojej jednostki. Włączył się w działalność Służby Zwycięstwu Polski (SZP). W konspiracji używał pseudonimów „Pobóg”, „Róg” oraz „Kogan”. Na początku października został mianowany komendantem Okręgu Krakowskiego SZP. W lutym 1940 roku, podczas pobytu w Warszawie, zatrzymało go gestapo. Z rozkazu generała Stefana Roweckiego „Grota” przygotowano jego ucieczkę z Pawiaka. Filipowicz ukrył się w ciężarówce wywożącej śmieci. Podczas rutynowej kontroli przebito mu dłoń ostrym stalowym prętem. Na wysypisku na pułkownika czekali żołnierze konspiracji.

Kolejne aresztowanie miało miejsce w marcu 1941 roku w Krakowie. Filipowicza osadzono w więzieniu przy ulicy Montelupich. Podczas jednego z brutalnych przesłuchań gestapowcy nieprzytomnego więźnia uznali za zmarłego. Wywieziono go do cmentarnej kostnicy. Po odzyskaniu przytomności Julian Filipowicz zbiegł. Po pobycie w więzieniu zachorował na gruźlicę, później stwierdzono u niego raka płuc.

Na wniosek Komendanta Głównego Armii Krajowej 15 sierpnia 1942 roku został awansowany do stopnia generała brygady. Wobec „spalenia” w Krakowie pełnił obowiązki dowódcy okręgu białostockiego AK. Przed wybuchem powstania warszawskiego został powołany do sztabu Komendy Głównej AK, jednak z powodu wkroczenia Rosjan nie dotarł do stolicy. Julian Filipowicz zmarł 14 sierpnia 1945 roku w Otwocku wskutek krwotoku wywołanego nowotworem.

Artykuł: Larry Wall

Larry Wall

Artykuł: Plany zajęć w szkole dla dorosłych

Plany zajęć w szkole dla dorosłych

Artykuł: Bombardowanie Warszawy (1914–1915)

Bombardowanie Warszawy (1914–1915)

Artykuł: Pierwsze łącze internetowe w Polsce

Pierwsze łącze internetowe w Polsce

Artykuł: Mikrokomputer MCM/70

Mikrokomputer MCM/70

Nasze technikum

Technik informatyk

Szkoły dla dorosłych

Nasza szkoła

Pełna oferta edukacyjna

Oferta szkoły