Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Mrągowie

Teodor Hoffmann

wtorek,

Teodor Hoffmann

45 lat temu zmarł major łączności Wojska Polskiego, uczestnik kampanii wrześniowej, oficer Armii Krajowej, cichociemny.

Teodor Hoffmann przyszedł na świat 9 kwietnia 1913 roku w Krakowie. Uczył się w Gimnazjum Męskim Towarzystwa Szkoły Mazowieckiej, w 1931 roku zdał egzamin dojrzałości. Służbę wojskową odbył w Szkole Podchorążych Rezerwy Łączności. W latach 1932–1939 studiował na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, nie uzyskał dyplomu. Podczas ćwiczeń rezerwy w 1938 roku uzyskał stopień porucznika.

Podczas kampanii wrześniowej walczył w szeregach 39. Dywizji Piechoty. Jego jednostka wchodziła w skład Armii „Lublin”. Był zastępcą dowódcy łączności dywizji. Po zakończeniu walk uniknął niewoli. Na początku grudnia 1939 roku przekroczył granicę polsko-rumuńską. W styczniu 1940 roku zameldował się we Francji. Trafił do rezerwowego obozu wyszkolenia oficerów w Luçon. Po upadku Francji został ewakuowany do Wielkiej Brytanii.

Służył jako dowódca plutonu radiołączności w 3. Brygadzie Kadrowej Strzelców. Zgłosił się do służby w kraju i przeszedł szkolenie w łączności radiowej i dywersji. 13 stycznia 1942 roku został zaprzysiężony na rotę Armii Krajowej. Wiele miesięcy oczekiwał na przerzut do kraju. W tym czasie służył jako instruktor na kursach łączności, a następnie dowodził kompanią szkolna w Ośrodku Wyszkoleniowym Sekcji Dyspozycyjnej Naczelnego Wodza.

W nocy z 16 na 17 października 1944 roku w ramach operacji lotniczej „Wacek 1” znalazł się w okupowanej Polsce. Razem z nim w kraju znaleźli się podporucznik Władysław Godzik „Skrzat”, sierżant Władysław Flont „Grandziarz”, pułkownik Wacław Kobyliński „Dziad”, major Mieczysław Pękala „Bosak” oraz rotmistrz Jan Różycki „Busik”. Skoczków przyjęła placówka odbiorcza „Newa” w okolicach miejscowości Tomawa kilkanaście kilometrów od Piotrkowa Trybunalskiego.

Po odbyciu aklimatyzacji w Warszawie otrzymał przydział do Oddziału V Łączności Okręgu Łódź AK, gdzie był oficerem radiołączności. 25 listopada 1944 roku został przypadkowo zatrzymany przez niemiecki patrol żondarmerii. W czasie próby ucieczki został postrzelony w nogę. Był brutalnie przesłuchiwany przez gestapo. Bicie w ranną nogę zakończyło się zgorzelą gazową. Po amputacji nogi w szpitalu św. Trójcy w Piotrkowie uwolnili go żołnierze podziemia.

Do końca wojny się ukrywał. W 1948 roku zdobył dyplom architekta na Wydziale Architektury AGH w Krakowie. Pracował w warszawskich pracowniach architektonicznych. Wielokrotnie był nakłaniany do nawiązania współpracy z komunistycznymi służbami, odmawiał za każdym razem. W 1965 roku wyemigrował do Wielkiej Brytanii. Zmarł 14 stycznia 1975 w Londynie.

Tadeusz Wuttke

Tadeusz Wuttke

„Tu mówi Błyskawica”

„Tu mówi Błyskawica”

Zrzuty lotnicze dla powstańców

Zrzuty lotnicze dla powstańców

Mac Pro

Mac Pro

Stanisław Krzymowski

Stanisław Krzymowski

Barykada na Alejach Jerozolimskich

Barykada na Alejach Jerozolimskich

Nasze technikum

Szkoły dla dorosłych

Pełna oferta edukacyjna