Przeglądasz zaktualizowaną wersję artykułu.
czwartek,
Janusz Zalewski
Dziś mija rocznica urodzin porucznika artylerii Wojska Polskiego, uczestnika kampanii wrześniowej, kawalera Orderu Virtuti Militari, cichociemnego.
Janusz Zalewski urodził się 21 lipca 1914 roku w Warszawie. Ukończył gimnazjum w Grudziądzu. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po przejściu do cywila rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W sierpniu 1939 roku został zmobilizowany. Z dniem wybuchu drugiej wojny światowej otrzymał stopień podporucznika. Uczestniczył w ewakuacji Instytutu Badań Technicznych Lotnictwa. Później walczył w obronie Warszawy, w rejonie Pragi. Był oficerem 360. Pułku Piechoty. Po kapitulacji stolicy uniknął niewoli.
W połowie października 1939 roku przekroczył granicę polsko-łotewską. Jeszcze w tym samym miesiącu zameldował się we Francji. Skierowano go do Ośrodka Szkolenia Artyleryjskiego w Bressuire. Został oficerem 4. Pułku Artylerii Lekkiej 4. Dywizji Piechoty. Jego jednostka nie osiągnęła stanu gotowości bojowej. W czerwcu 1940 roku został ewakuowany do Wielkiej Brytanii.
Otrzymał przydział do 4. Dywizjonu Artylerii Lekkiej 4. Brygady Kadrowej Strzelców. Zgłosił się do służby w kraju i przeszedł szkolenie ze specjalnością w wywiadzie. 11 grudnia 1941 roku złożył przysięgę na rotę Związku Walki Zbrojnej. W nocy z 30 na 31 marca 1942 roku w ramach operacji lotniczej „Legging” został przerzucony do okupowanej Polski. Razem z nim w kraju znaleźli się porucznik Aleksander Kułakowski „Rywal”, porucznik Stanisław Gilowski „Gotur”, porucznik Wiesław Ipohorski-Lenkiewicz „Zagroda”, porucznik Jan Jokiel „Ligota”, pułkownik Józef Spychalski „Grudzień” oraz kurier Stanisław Zaborowski „Grzegorz”. Skoczków miała odebrać placówka w Nowej Wsi pod Wołominem, jednak cichociemni wylądowali w okolicach miejscowości Podstoliska, kilka kilometrów od Tłuszcza.
Z chwilą skoku uzyskał awans do stopnia porucznika. Po standardowej aklimatyzacji do życia w warunkach okupacji otrzymał przydział do Referatu „Wschód” Oddziału II Informacyjno-Wywiadowczego sztabu Komendy Głównej Armii Krajowej. Oddelegowano go na stanowisko oficera ośrodka wywiadowczego w Kijowie. Po dekonspiracji całego ośrodka, 13 stycznia 1943 roku został aresztowany przez niemiecki kontrwywiad wojskowy Abwehrę. Ostatni raz widziano go 8 marca 1943 roku w kijowskim więzieniu. Jego dalsze losy nie są znane, prawdopodobnie został zamordowany. Pośmiertnie otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari.
