wtorek,
Kazimierz Bilski
Dziś mija rocznica urodzin majora Polskich Sił Zbrojnych, cichociemnego, uczestnika powstania warszawskiego, kawalera Orderu Virtuti Militari.
Kazimierz Bilski urodził się 10 grudnia 1913 roku w Kamiennej, miejscowości będącej obecnie częścią Skarżyska-Kamiennej. Przez cztery lata uczęszczał do gimnazjum, w 1937 roku przeniósł się do Korpusu Kadetów nr 1 we Lwowie. W 1932 roku zdał egzamin dojrzałości i wstąpił do Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Po jej ukończeniu został zawodowym żołnierzem. Od 1938 roku służył w 10. Brygadzie Kawalerii.
Podczas kampanii wrześniowej dowodził zmotoryzowaną kompanią zaporową w macierzystej jednostce. Przeszedł cały szlak bojowy 10. Brygady Kawalerii dowodzonej przez pułkownika Stanisława Maczka, od bitwy pod Jordanowem do obrony Lwowa. 17 września Brygada otrzymała rozkaz wycofania się za Dniestr, a następnie polecenie przejścia na Węgry. Na początku października 1939 roku porucznik Kazimierz Bilski zameldował się we Francji. Dowodził kompanią w Centrum Wyszkolenia Saperów. Już na początku 1940 roku zgłosił gotowość do przerzutu do okupowanej Polski.
Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii objął stanowisko dowódcy kompanii saperów w 1. Brygadzie Strzelców. Przeszedł serię szkoleń dla cichociemnych. 8 marca 1943 roku złożył przysięgę na rotę Armii Krajowej. W nocy z 25 na 26 lipca 1944 roku w ramach operacji lotniczej „Wildhorn III” („Most 3”) został przerzucony do kraju. Był emisariuszem Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza w sprawach łączności. Razem z nim w okupowanej Polsce wylądowali porucznik Zdzisław Jeziorański „Zych”, podporucznik Leszek Starzyński „Malewa”, major Bogusław Wolniak „Mięta”.
Podczas powstania warszawskiego walczył w Śródmieściu. Początkowo był oficerem do zadań specjalnych komendanta 4 Rejonu I Obwodu Śródmieście Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej, majora „Zagończyka” Stanisława Steczkowskiego. 12 sierpnia 1944 roku objął stanowisko dowódcy batalionu „Rum”. Podczas próby przebicia się powstańczych oddziałów ze Starówki do Śródmieścia, dowodził lewym skrzydłem wspomagającego uderzenia od strony Śródmieścia.
Po kapitulacji stolicy trafił do niewoli. Przebywał w Stalagu VIIIB Lamsdorf, a później w Oflagu VIIA Murnau. Latem 1945 roku wrócił do Londynu. W 1947 roku został zdemobilizowany. Służbę zakończył w stopniu majora. Do końca życia pozostał na emigracji. Zmarł 9 stycznia 1979 roku w Londynie.
