piątek,
Janusz Prądzyński
Dziś przypada rocznica urodzin rotmistrza kawalerii Wojska Polskiego, uczestnika kampanii wrześniowej i walk we Francji, powstańca warszawskiego, cichociemnego.
Janusz Witold Prądzyński urodził się 29 listopada 1911 roku w Kaliszu. W rodzinnym mieście ukończył Państwowe Gimnazjum im. Tadeusza Kościuszki w Kaliszu. W 1930 roku zdał egzamin dojrzałości i podjął pracę w Centralnej Agencji Prasowej. Odbył trzyletni kurs w Wyższej Szkole Dziennikarskiej w Warszawie. W ramach służby wojskowej ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po przejściu do cywila pracował jako dziennikarz.
Podczas kampanii wrześniowej służył w 3. Pułku Szwoleżerów, a następnie w 101. Pułku Ułanów. Dowodził plutonem karabinów maszynowych. Dostał się do sowieckiej niewoli, jednak szybko zdołał zbiec. Pod koniec listopada przeszedł na Słowację, gdzie został zatrzymany przez miejscowe władze. Po ucieczce z aresztu dotarł do Francji i dołączył do formowanych tam polskich oddziałów. Otrzymał przydział do 10. Brygady Kawalerii Pancernej. Po klęsce Francji został ewakuowany do Wielkiej Brytanii.
Zgłosił się do służby w kraju. Trafił na Oficerski Kurs Doskonalenia Administracji Wojskowej, który był kamuflażem dla polskiej służby wywiadu. 29 grudnia 1942 roku został zaprzysiężony na rotę Armii Krajowej. W nocy z 13 na 14 marca 1943 roku w ramach operacji lotniczej „Tile” znalazł się na terenie okupowanej Polski. Razem z nim ze spadochronami skakali porucznik Oskar Farenholc „Sum”, podporucznik Jan Rostworowski „Mat”, podporucznik Edwin Scheller-Czarny „Fordon”. Skoczków odebrała placówka „Olcha” niecałe dziesięć kilometrów od Kielc. Przybysze z Anglii przerzucili znacznie ilości pieniędzy na potrzeby polskiego podziemia. Podczas operacji zrzucono także sześć zasobników oraz dwie paczki.
Po miesięcznej aklimatyzacji do życia w warunkach okupacyjnych otrzymał przydział do Ekspozytury „Lombard” Wydziału Wywiadu Ofensywnego „Stragan” Oddziału II Informacyjno-Wywiadowczego sztabu Komendy Głównej AK. Objął stanowisko inspektora sieci wywiadowczych w ekspozyturze. Jego podwładni zdobyli m.in. projekty prototypów nowych czołgów Pantera i broni przeciwpancernej Panzerfaust oraz zlokalizowali fabryki samolotów Focke-Wulf.
Uczestniczył w powstaniu warszawskim. Walczył w południowym Śródmieściu jako adiutant dowódcy Batalionu „Golski”. Po kapitulacji wyszedł z miasta z ludnością cywilną. Pracował w wywiadzie Armii Krajowej do rozwiązania tej organizacji. Jesienią 1945 roku podjął pracę jako dziennikarz w Polskiej Agencji Prasowej. W 1958 roku przeszedł na rentę. Zmarł 31 marca 1963 roku w Płocku.
