Przejdź do treści

Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Mrągowie

Wacław Iwaszkiewicz

czwartek,

Wacław Iwaszkiewicz

25 listopada 1922 roku zmarł generał Wacław Iwaszkiewicz-Rudoszański.

Przyszedł na świat 26 sierpnia 1871 roku w rodzinie zesłanej na Syberię za udział w powstaniu styczniowym. Ukończył Korpus Katów w Omsku oraz Pawłowską Szkołę Wojskową w Petersburgu. W 1891 roku w stopniu podporucznika rozpoczął służbę w carskiej armii.

W roku 1900 wziął udział w ekspedycji przeciw tzw. powstaniu bokserów – zbrojnemu wystąpieniu ludowemu w Chinach. Walczył w wojnie rosyjsko-japońskiej. Podczas pierwszej wojny światowej dowodził 54 pułkiem strzelców syberyjskich, a następnie dywizją piechoty. Wyróżnił się w bitwie pod Łodzią w 1914 roku – w nagrodę otrzymał awans do stopnia generała majora oraz złotą szablę – odznaczenie honorowe Imperium Rosyjskiego w postaci szpady lub szabli.

W 1917 roku po wybuchu rewolucji lutowej został członkiem Naczpolu (Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego) – reprezentacji żołnierzy polskiego pochodzenia w wojsku rosyjskim. 21 października 1917 roku objął dowództwo 3 Dywizji Strzelców Polskich w Korpusie Polskim generała Józefa Dowbora-Muśnickiego. Wraz ze swoimi żołnierzami odbył kilkusetkilometrowy marsz z Jelni do Bobrujska. Był to wielki wyczyn, przeszkodę stanowiły nie tylko olbrzymie śnieżne zaspy, ale także bolszewickie oddziały i zdemoralizowani chłopi. 21 maja 1918 cały korpus skapitulował przed armią niemiecką.

31 października 1918 roku został powołany przez Radę Regencyjną do podległego jej Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała podporucznika. 16 listopada objął dowództwo Okręgu Generalnego „Kielce”. 26 listopada na bazie oddziałów Samoobron Kresowych sformował Dywizję Litewsko-Białoruską i został jej pierwszym dowódcą.

W lutym 1919 roku stał na czele grup operacyjnych operujących w rejonie Wołkowyska. W marcu przebił się do oblężonego przez Ukraińców Lwowa i zastąpił generała Tadeusza Rozwadowskiego na stanowisku naczelnego dowódcy Wojsk Polskich w Galicji Wschodniej. Jego oddziały wyparły Ukraińców za Zbrucz.

Podczas wojny polsko-bolszewickiej u Iwaszkiewicza pojawiły się problemy zdrowotne, rozpoznano u niego m.in. miażdżycę tętnic i postępujące osłabienie mięśnia sercowego. W czasie wyprawy kijowskiej dowodził 6. Armią. W Bitwie Warszawskiej powierzono mu stanowisko dowódcy Frontu Południowego. Z powodu choroby, 1 października 1921 roku, został przeniesiony w stan spoczynku.

Od końca maja 1922 roku przebywał w Szpitalu Ujazdowskim. Dwa tygodnie przed śmiercią otrzymał Order Wojskowy Virtuti Militari II klasy. Zmarł w szpitalu 25 listopada 1922 roku.

Wacław Teodor Iwaszkiewicz-Rudoszański otrzymał wiele orderów i odznaczeń:

  • Krzyż Komandorski Orderu Wojskowego Virtuti Militari (1922);
  • Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari (1920);
  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1921);
  • Krzyż Walecznych (1921);
  • Komandor Legii Honorowej (Francja, 1921);
  • Order Świętego Jerzego IV klasy (Imperium Rosyjskie, 1915);
  • Order Świętego Włodzimierza III klasy z Mieczami (Imperium Rosyjskie, 1915);
  • Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie, 1913);
  • Złota szabla „Za dzielność” (Imperium Rosyjskie, 1907);
  • Order Świętej Anny II klasy z Mieczami (Imperium Rosyjskie, 1904);
  • Order Świętego Stanisława II klasy z Mieczami (Imperium Rosyjskie, 1904);
  • Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie, 1901);
  • Order Świętej Anny III klasy z Mieczami i Kokardą (Imperium Rosyjskie, 1901).
Artykuł: Szkoła Rycerska

Szkoła Rycerska

Ślubowanie kadetów Oddziału Przygotowania Wojskowego

Kawaleria polska

Słynne szarże polskiej kawalerii

Artykuł: Szarża pod Somosierrą

Szarża pod Somosierrą

Nasze technikum

Technik informatyk

Szkoły dla dorosłych

Nasza szkoła

Pełna oferta edukacyjna

Oferta szkoły