Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Mrągowie

Wanda Modlibowska

wtorek,

Wanda Modlibowska

Dziś mija sto dziesiąta rocznica urodzin polskiej szybowniczki, pierwszej emisariuszki Delegatury Rządu RP na Kraj, uczestniczki powstania warszawskiego, więźnia NKWD i PRL.

Wanda Modlibowska urodziła się 19 listopada 1909 roku w Czachorowie niedaleko Gostynia. Przyszła na świat w rodzinie ziemiańskiej z tradycjami patriotycznymi. Uczyła się w gimnazjum humanistycznym im. Królowej Jadwigi w Poznaniu. W 1929 roku zdała egzamin dojrzałości i rozpoczęła studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Poznańskiego.

Od 1930 roku była członkiem Aeroklubu Poznańskiego. W 1931 po przejściu szkolenia na samolocie Hanriot H-28 SP-AEN uzyskała licencję pilota sportowego. Zaangażowała się w proces tworzenia sekcji szybowcowej. W 1933 roku trafiła na pierwszy organizowany przez nową sekcję kurs szybowcowy, gdzie uzyskała kategorię A pilota szybowcowego. Była pierwszą kobietą w Aeroklubie Poznańskim z takimi uprawnieniami. Jesienią tego samego roku zdobyła kolejne kategorie: B, C i C urzędowe. W 1937 roku ustanowiła kobiecy rekord świata w konkurencji długotrwałości lotu z wynikiem 24 godzin i 14 minut. Wykorzystała do tego celu szybowiec „Komar bis” nr 422 konstrukcji Antoniego Kocjana. Brała udział w wielu imprezach sportowych, ustanowiła kilka rekordów Polski. Była pierwszą Polką, która otrzymała Srebrną Odznakę Szybowcową FAI.

Po wybuchu drugiej wojny światowej została pilotem łącznikowym w warszawskiej Eskadrze Sztabowej. Latała samolotem RWD-13. Jej jednostka stacjonowała na Polu Mokotowskim. Wanda Modlibowska stopień podporucznika pilota czasu wojny. Do 18 września odbyła sześć lotów łącznikowych. Po klęsce wrześniowej zameldowała się we Francji. Służyła w Dowództwie Lotnictwa i Obrony Przeciwlotniczej w Paryżu przemianowanej następnie na Inspektorat Polskich Sił Powietrznych.

W 1940 roku została oddelegowana do służby w okupowanej Polsce. Początkowo była kurierem Delegaturze Rządu na Kraj, później zajmowała stanowiska kierownika komórki szyfrów i kierownika sekretariatu Delegatury. Uczestniczyła w powstaniu warszawskim, po jego upadku przedostała się do Milanówka. W 1945 roku została aresztowana przez NKWD. Przeszła brutalne śledztwo, podczas którego domagano się od niej m.in. ujawnienia szyfrów Delegatury Rządu. Znalazła się obozie przymusowej pracy w Berezówce pod Uralem. Późną jesienią 1945 roku uciekła z transportu. Od 1946 roku była instruktorem w reaktywującym się Aeroklubie Poznańskim. W latach 1946-1948 pracowała jako pilot doświadczalny w Instytucie Szybownictwa.

Na wniosek komunistycznych władz pod koniec 1948 roku została odsunięta od latania. Podjęła pracę jako asystent w Zakładzie Chemii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Wkrótce została aresztowana na podstawie spreparowanych zarzutów. Spędziła osiemnaście miesięcy w więzieniu. Po jego opuszczeniu i wielomiesięcznych staraniach podjęcia pracy została pracownikiem warszawskiego Urzędu Patentowego. W 1956 roku wstąpiła do Warszawskiego Klubu Seniorów Lotnictwa. Zmarła już w wolnej Polsce, 11 lipca 2001 roku.

Tadeusz Wuttke

Tadeusz Wuttke

„Tu mówi Błyskawica”

„Tu mówi Błyskawica”

Zrzuty lotnicze dla powstańców

Zrzuty lotnicze dla powstańców

Mac Pro

Mac Pro

Stanisław Krzymowski

Stanisław Krzymowski

Barykada na Alejach Jerozolimskich

Barykada na Alejach Jerozolimskich

Nasze technikum

Szkoły dla dorosłych

Pełna oferta edukacyjna