Przeglądasz zaktualizowaną wersję artykułu.
piątek,
Adolf Gałacki
Dziś mija rocznica urodzin porucznika piechoty Wojska Polskiego, uczestnika bitwy pod Narvikiem, cichociemnego, powstańca warszawskiego.
Adolf Gałacki urodził się 29 kwietnia 1902 roku w Delatynie. W 1918 roku wstąpił w szeregi Polskiej Organizacji Wojskowej. Brał udział w walkach o granice Rzeczpospolitej z Ukraińcami i bolszewikami. W 1921 roku zdał egzamin dojrzałości i rozpoczął studia na Wydziale Nawigacyjnym Państwowej Szkoły Morskiej w Tczewie. Po ich ukończeniu krótko pływał w Polskiej Marynarce Handlowej. Od 1927 roku pracował jako urzędnik państwowy.
Podczas kampanii wrześniowej służył w 206. Pułku Piechoty. Walczył m.in. w obronie Lwowa. 13 września został ranny i trafił do szpitala. 21 września został ewakuowany na Węgry z całym szpitalem wojskowym. W listopadzie 1939 roku zameldował się we Francji. Początkowo otrzymał przydział do 2. Pułku Piechoty 1. Dywizji Grenadierów Wielkopolskich, a następnie przeniesiono go do Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich. Walczył w kampanii norweskiej, m.in. pod Narvikiem.
W czerwcu 1940 roku został ewakuowany do Wielkiej Brytanii. Służył w batalionie strzelców podhalańskich 1. Brygady Strzelców. Zgłosił się do służby w kraju i odbył szkolenie w polskiej szkole wywiadu działającej pod kamuflażem Oficerskiego Kursu Doskonalącego Administracji Wojskowej. 5 listopada 1943 roku złożył przysięgę na rotę Armii Krajowej.
W nocy z 12 na 13 kwietnia 1944 roku w ramach operacji lotniczej „Weller 3” został przerzucony do okupowanej Polski. Razem z nim w kraju znaleźli się major Leon Bazała „Striwąż”, porucznik Aleksander Piekarski „Turkuć” oraz major Edward Piotrowski „Mema”. Skoczków przyjęła placówka odbiorcza „Wieszak” w okolicach miejscowości Zalesie kilkanaście kilometrów od Mińska Mazowieckiego.
Po standardowej aklimatyzacji do życia w warunkach okupacji otrzymał przydział do Oddziału II Komendy Głównej Armii Krajowej i został oficerem ekspozytury „Lombard”. Podczas powstania warszawskiego był oficerem do zleceń szefa ekspozytury. Po kapitulacji Warszawy dostał się do niewoli. Przebywał w obozach jenieckich na terenie Niemiec. Po uwolnieniu wrócił do Polski, jednak rok później emigrował i zamieszkał w Stanach Zjednoczonych. Zmarł 2 lipca 1953 roku.
