sobota,
Bitwa pod Ochmatowem
W dniach 29 stycznia – 1 lutego 1655 roku rozegrała się jedna z najbardziej krwawych bitew wojny polsko-rosyjskiej 1654–1667.
Licząca około pięćdziesięciu tysięcy ludzi armia rosyjsko-kozacka zmierzała na odsiecz obleganemu Humaniowi. Jej dowódcami byli Bohdan Chmielnicki oraz rosyjscy wojewodowie Wasyl Szeremietiew i Wasyl Buturlin. Polacy na wieść o zbliżającym się przeciwniku zwinęli oblężenie i wyruszyli mu na spotkanie. Na drodze Rosjan stanęła dwudziestotysięczna armia polska pod komendą hetmana wielkiego koronnego Stanisława „Rewery” Potockiego i hetmana polnego koronnego Stanisława Lanckorońskiego wsparta około dwudziestoma tysiącami Tatarów krymskich.
Spotkanie wrogich wojsk nastąpiło w na równinie w okolicy wsi Ochmatów. W pierwszych starciach zarysowała się wyraźna przewaga Polaków. Wyłom stworzony w szeregach rosyjsko-kozackich groził klęską. Polacy zdobyli większość dział nieprzyjaciela. Rosjan i Kozaków od zguby uratował desperacki kontratak Chmielnickiego. Polacy otoczyli przeciwników chroniących się za połączonymi pojazdami z taboru.
Przez kolejne dwa dni sytuacja nie uległa większej zmianie i wydawała się beznadziejna dla oddziałów rosyjsko-kozackich. Uratował je Chmielnicki, udało mu się dojść do porozumienia z Tatarami, którzy wypuścili przeciwnika z okrążenia. Wynik bitwy można uznać za nierozstrzygnięty. Polacy utracili wielką szansę całkowitego rozbicia nieprzyjaciela.
