wtorek,
Bitwa pod Kliszowem
19 lipca 1702 roku wojska polsko-saskie starły się ze Szwedami.
W 1700 roku rozpoczęła się tzw. trzecia wojna północna. Początkowo Rzeczpospolita Obojga Narodów formalnie nie przystąpiła do wojny, jednak zasiadający na polskim tronie polskim August II Mocny z saskiej dynastii Wettynów w ramach sojuszu zwanego Ligą Północną, u boku Rosji, Brandenburgii i Danii prowadził działania zbrojne przeciw Szwedom. Latem 1701 roku po sukcesach militarnych w Inflantach i Kurlandii wojska szwedzkie Karola XII wkroczyły do Polski. 23 maja 1702 roku bez walki zajęły Warszawę. Szwedzki monarcha zażądał natychmiastowej detronizacji Augusta II Mocnego. Wkrótce Szwedzi wyruszyli w stronę Krakowa, gdzie przebywał polski król.
August II Mocny skoncentrował swoje oddziały pod Kliszowem. Zebrał około szesnastu tysięcy Sasów i ponad sześć tysięcy żołnierzy koronnych pod dowództwem hetmana wielkiego koronnego Hieronima Lubomirskiego. Kliszów to wieś położona na południe od Kielc. 19 lipca doszło do bitwy ze Szwedami. Starcie rozpoczęło się od ataku żołnierzy Karola XII na prawe skrzydło przeciwnika obsadzone przez Sasów. Uderzenie zostało odparte. Kontratak saskiej kawalerii został powstrzymany przez szwedzką piechotę. Ponowne natarcie Szwedów załamało się po śmierci w walce prowadzącego je księcia Fryderyka IV Holsteina-Gottorpa.
Po godzinie trzynastej uderzyli Polacy, hetman Lubomirski wysłał do boju husarię i pancernych. Polska jazda bez trudu rozbiła szwedzką kawalerię, jednak z nieznanych przyczyn nie doszło do frontalnego ataku na piechotę przeciwnika. Wojska koronne wycofały się z pola walki, wielu historyków uważa to za osobistą zemstę hetmana Lubomirskiego na królu Auguście II. Po odwrocie Polaków szala zwycięstwa zaczęła przechylać się na stronę Szwedów. Rozbita armia saska wycofała się w kierunku Krakowa. Przyjmuje się, że pod Kliszowem po raz ostatni w konflikcie zbrojnym wykorzystano husarię.
