Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Mrągowie

Pogrzeb królowej Jadwigi

piątek,

Pogrzeb królowej Jadwigi

19 lipca 1399 roku odbył się wspólny pogrzeb zmarłej 17 lipca królowej Jadwigi i jej nowo narodzonej córki Elżbiety Bonifacji, która zmarła 4 dni wcześniej.

Królowa Jadwiga była pierwszą żoną Władysława Jagiełły. Małżeństwo Jadwigi dało podstawę potęgi dynastii Jagiellonów i pozwoliło połączyć Królestwo Polskie z Litwą.

22 czerwca 1399 roku Jadwiga Andegaweńska urodziła córkę Elżbietę Bonifację. Niestety dziecko zmarło już 13 lipca. Stan królowej był bardzo ciężki.

„Tymczasem 13 lipca dzwony żałobne oznajmiły śmierć dziecka. Zawrzało znów miasto i niepokój ogarnął ludzi, a tłumy powtórnie obiegły Wawel, dopytując o zdrowie królowej. Lecz tym razem nikt nie wychodził z dobrą nowiną. Owszem, twarze panów wjeżdżających na zamek lub wyjeżdżających przez bramy były posępne i z każdym dniem posępniejsze. Mówiono, że ksiądz Stanisław ze Skarbimierza, mistrz nauk wyzwolonych w Krakowie, nie odstępuje już królowej, która codziennie przystępuje do komunii. Mówiono również, że po każdym przystąpieniu komnata jej napełnia się światłem niebieskim. Niektórzy widzieli je nawet przez okna, ale widok ten raczej przerażał oddane pani serca jako oznaka, że rozpoczyna się już dla niej życie zaziemskie”.

 

Cztery dni później zmarła także Jadwiga. Przyczyną zgonu była prawdopodobnie gorączka połogowa.

„Pod zamkiem rozległ się ryk i płacz stu tysięcy ludzi - i pomieszał się z ponurymi odgłosami dzwonów. Niektórzy rzucali się na ziemię, inni darli na sobie szaty lub rozdrapywali twarze, inni spoglądali na mury w niemym osłupieniu, niektórzy jęczeli głucho, niektórzy, wyciągając ręce ku kościołowi i komnacie królowej, wzywali cudu i Bożego miłosierdzia. Lecz ozwały się także głosy gniewne, które w uniesieniu i rozpaczy dochodziły do bluźnierstw. "Przecz nam zabrano naszą umiłowaną? Na cóż się zdały nasze procesje, nasze modlitwy i błagania? To miłe były srebrne i złote wota, a za to nic? Wziąć wzięto, a dać nie dano!" Inni wszelako powtarzali, zalewając się łzami i jęcząc: "Jezu! Jezu! Jezu!" Tłumy chciały wejść do zamku, by spojrzeć jeszcze raz na ukochaną twarz Pani. Nie puszczono ich, ale im przyobiecano, że wkrótce ciało będzie wystawione w kościele, a wtedy każdy będzie mógł oglądać je i modlić się przy nim. Za czym pod wieczór posępne tłumy zaczęły wracać ku miastu, opowiadając sobie o ostatnich chwilach królowej, o przyszłym pogrzebie i o cudach, które się będą działy przy jej ciele i około jej grobowca, a których wszyscy byli zupełnie pewni. Rozpowiadano również, że królowa zaraz po śmierci będzie kanonizowaną - gdy zaś niektórzy wątpili, czy się to może stać, poczęto się oburzać i grozić Awinionem...”

 

Wspólny pogrzeb matki i córki odbył się 19 lipca 1399 roku. Zostały one pochowane w jednym grobie.

„Tymczasem wszystkie umysły zajęły się pogrzebem królowej. Z całego kraju poczęły ściągać nowe tłumy panów, szlachty i ludu, zwłaszcza ubóstwa, które spodziewało się obfitych zysków z jałmużn przy obrzędzie pogrzebowym, mającym trwać przez cały miesiąc. Ciało królowej ustawiono w katedrze na podwyższeniu urządzonym w ten sposób, ze szersza część trumny, w której spoczywała głowa zmarłej, znajdowała się znacznie wyżej od dolnej. Urządzono tak umyślnie, by lud mógł lepiej widzieć twarz królowej. W katedrze odprawiało się nieustające nabożeństwo: przy katafalku płonęły tysiące świec woskowych, a wśród tych blasków i wśród kwiatów leżała Ona, spokojna, uśmiechnięta, podobna do białej róży mistycznej - ze złożonymi w krzyż rękoma na lazurowej sukni. Lud widział w niej świętą, przyprowadzano do niej opętanych, kaleki, chore dzieci - i raz w raz w środku świątyni rozlegał się krzyk to jakiejś matki, która na twarzy chorego dziecka spostrzegła rumieńce, zwiastuny zdrowia, to jakiegoś paralityka, który nagle odzyskiwał władzę w schorzałych członkach. Wówczas serca ludzkie przejmował dreszcz, wieść o cudzie przelatywała kościół, zamek, miasto i ściągała coraz większe roje nędzy ludzkiej, która od cudu tylko mogła spodziewać się poratowania”.

 

Jadwiga Andegaweńska cały swój majątek zapisała Akademii Krakowskiej. Darowizny w jej imieniu dokonał Władysław Jagiełło. Jadwiga po śmierci została otoczona kultem. W 1979 roku została beatyfikowana, a 8 czerwca 1997 kanonizowana osobiście przez Jana Pawła II.

Cytaty w opracowaniu pochodzą z powieści Henryka Sienkiewicza „Krzyżacy” wydanej w 1900 roku przez wydawnictwo „B. Milski” w Gdańsku.

Technik informatyk E.12
Dzień polskiej żywności

Dzień polskiej żywności

Polsko-brytyjski układ sojuszniczy

Polsko-brytyjski układ sojuszniczy

System Xenix

System Xenix

Antoni Głowacki

Antoni Głowacki

Windows 95

Windows 95

Międzynarodowy Dzień Czarnej Wstążki

Międzynarodowy Dzień Czarnej Wstążki

Nasze technikum

Szkoły dla dorosłych

Pełna oferta edukacyjna